De speciale band tussen een tuinier en zijn bril

Geen tijd voor slecht zicht

Als tuinman ben je eigenlijk een kunstenaar.

Dat zegt Christian Heuser, zelfstandig hovenier.

Hij krijgt een grote glimlach op zijn gezicht als hij vertelt dat een tuin voor hem iets is als een beeldhouwwerk of schilderij.

Ik zie mijn werk als het creëren van een plek waar alle kleuren, vormen en planten op een of andere manier met elkaar verbonden zijn. Samen beelden ze iets uit. Het klinkt misschien vaag, maar zo zie ik het echt wanneer ik door een tuin loop.

En het woord ‘zie’ is hier veelzeggend. Als je met Christian praat en hem een dagje volgt in de tuin, merk je hoe afhankelijk hij is van zijn ogen.

Klinkt misschien een beetje gek, want dat geldt toch voor iedereen? Maar voor Christian is het echt van levensbelang. Hij is constant bezig met het bekijken van de kleinste details in de tuin. De kleuren, de vormen, de grootte van planten en bloemen. Hij gebruikt z’n ogen om alles op te meten. Wat moet zijn volgende stap zijn? Hij werkt continu op het randje van nét iets te veel of te weinig weghalen. Dus hij moet echt kunnen vertrouwen op wat hij ziet.

Je kunt zijn ontreddering dan ook wel voorstellen toen hij begon te vermoeden dat zijn ogen hem in de steek lieten.

Zie ik het nog wel scherp?

Een paar jaar geleden begon Christian zich af te vragen of zijn zicht nog wel scherp genoeg was.

Zo veel van mijn werk draait om het inschatten van afstanden en kleuren. Als je ogen niet werken zoals het hoort, merk je dat goed na een lange werkdag.

Het begon hem behoorlijk op te breken, niet alleen in zijn werk, maar ook in zijn dagelijks leven.

In mijn werk draait het om millimeters. Als ik aan het werk ben, zeg planten snoeien of bloemen knippen, dan zit het verschil tussen een topresultaat en ‘dat kan er mee door’ vaak echt in de millimeters. Op dat soort momenten begon ik me af te vragen of mijn ogen nog wel goed werkten.

Het werd ook een praktisch probleem. Mijn werk duurde drie keer zo lang omdat ik steeds moest dubbelchecken of ik wel zag wat ik dacht te zien. Daar kreeg ik stress van. Ik werd zelfs chagrijnig en prikkelbaar omdat ik niet meer 100% op mijn ogen kon vertrouwen.

Van de tuin word je blij

Christian geniet weer volop van zijn werk. Zonder zich zorgen te hoeven maken over zijn zicht.

Als ik nu een tuin in stap, voel ik het meteen. Een soort blijdschap, rust... iets wat ik vroeger nooit zo sterk had. Ongelofelijk hoe de natuur – zelfs een klein groen plekje – zo’n groot effect op je kan hebben. En ik ben niet de enige. Veel mensen voelen zo’n band met hun tuin.

Het heeft allemaal met je zintuingen te maken. Een uitnodiging om te ruiken, voelen en kijken.

Je voeten op de aarde, de frisse lucht in je neus, en al die vormen en kleuren en details van planten waar je eindeloos naar kunt kijken en van kunt genieten. Dat maakt me echt gelukkig.

Met zijn nieuwe bril blijft hij genieten van dat heerlijke tuingevoel. Maar nu zonder met zijn ogen te knijpen.